Artykuły

Pnie na plaży

W związku z ogromnym zainteresowaniem postem, filmem i fotografiami umieszczonymi na oficjalnym profilu Facebook Słowińskiego Parku Narodowego chcemy zapewnić, że zaprezentowany na zdjęciach krajobraz można obserwować przez cały rok na niektórych odcinkach wybrzeża Bałtyku. Zimą jest to być może mniej znany pejzaż, bardziej baśniowy i spektakularny ze względu na dość częste mgły i wzmożona działalność fal morskich. Latem, co demonstruje załączone zdjęcie, świadkowie historii roślinności prezentują się równie interesująco, o czym wiedzą miłośnicy dłuższych wędrówek po plaży. Przedstawione na zdjęciach pnie to pozostałości drzewostanu porastającego okolice oddalone o kilkadziesiąt kilometrów na południe od ówczesnego brzegu Bałtyku, a obserwowane przez badaczy i służbę Parku od początku istnienia SPN. Zainteresowanych odsyłamy do licznych publikacji, które podają szczegółowe informacje o genezie, wieku i składzie gatunkowym lasów na przestrzeni kilku tysięcy lat wstecz.

Historia tego obszaru ściśle związana jest z okresem ostatniego zlodowacenia i późniejszych zmian klimatu. Początkowo, po ustąpieniu lądolodu, pojawiła się na tym terenie tundra mszysto-porostowa, przekształcająca się kolejno w tundrę krzewiastą, lasotundrę i wielogatunkowe lasy mieszane, typowe dla umiarkowanej strefy klimatycznej. W okresie od 8 do 5 tys. lat temu panowały tu lasy liściaste z dębem, lipą, wiązem i jesionem, powoli zmieniające się w jednogatunkowe lasy dębowe, a następnie dębowo-bukowe i bukowe, co miało miejsce około 2,5 tys. lat temu. Kilkaset lat później rozpoczęła się ekspansja sosny, która trwa do dziś. Potwierdzają to przeprowadzone badania palinologiczne (analiza występowania pyłków roślin w glebie i torfie) oraz datowanie metodą wykorzystującą izotop węgla C14.

Świadkami historii przemian szaty roślinnej są także okresowo wymywane przez fale pnie potężnych drzew, dobrze zakonserwowane słoną wodą Bałtyku. Przedstawione na zdjęciach pnie i gleby kopalne można zaobserwować na całym polskim wybrzeżu. Bałtyk odsłania takie pozostałości w różnych miejscach, ostatnio coraz częściej, z uwagi na podnoszenie poziomu wód i ciągłe ruchy skorupy ziemskiej.

Reliktowy (ponad 200-letni) las bukowy i dębowobukowy można współcześnie podziwiać w Słowińskim Parku Narodowym na przykład na ścieżce przyrodniczej „Klucki Las”, która prowadzi przez obszar ochrony ścisłej „Klukowe Buki”, a prawie 200-letnie sosny na ścieżce „Światło latarni” w Czołpinie.

Zapraszając do Słowińskiego Parku Narodowego przypominamy, że jest to obszar objęty najwyższą formą ochrony przyrody w Polsce i należy go traktować z ogromnym szacunkiem tak, aby następne pokolenia również mogły korzystać z jego walorów przyrodniczych, historycznych i kulturowych. Wybierając się na szlaki turystyczne nie zapominajmy o odpowiednim przygotowaniu do długich tras i zmiennych warunków atmosferycznych.


Korzystamy z cookies i local storage. Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu Więcej szczegółów w zakładce "Polityka cookie"..